Piet Dieleman is een toonaangevende Zeeuwse kunstenaar. We spreken hem in zijn atelier-woonhuis aan het Molenwater in Middelburg, dat hij sinds 1990 deelt met collega-kunstenaar Marinus Boezem. Het 18e-eeuwse pand (1717), ooit weeshuis en later huishoudschool, ademt geschiedenis. De vier meter hoge ruimtes en de monumentale keuken – waar kookgerei als in een ‘wonderkamer’ aan de muren hangt – vormen een levendige omgeving waarin wonen en werken samenvallen. Samen met zijn vrouw Ellen Goeseije en hun kinderen creëerde hij hier een plek waar zorg, spel en experiment hand in hand gaan. Het huis fungeert als laboratorium en toevluchtsoord.
Voor Dieleman is schilderkunst een manier om zijn verhouding tot beeld en tijd telkens opnieuw te definiëren. “Door de kunst zie je de tijd waarin je leeft.” Zijn werk – schilderijen, tekeningen, foto’s en sculpturen – onderzoekt wat zichtbaar is en wat zich juist onttrekt aan het oog. Cirkels, lijnen, gaten en herhalende patronen keren steeds terug en suggereren beweging en tijd. De ruimte speelt een cruciale rol in zijn proces: licht, hoogte en plaatsing beïnvloeden de werking van elk werk. Ook organisch materiaal, zoals planten en knollen in zijn ‘Herbarium’, vindt zijn weg naar het atelier.
Samenwerking vormt een belangrijke pijler in zijn praktijk. Met Niek Kortekaas realiseerde hij in Groningen een voorstelling waarin schilderkunst, dans en muziek samenvloeiden. Tijdens de performance beschilderde hij een monumentaal doek dat van wit naar zwart transformeerde. Voor het Zeeland Nazomer Festival (2008) ontwierp hij een buizenconstructie op het Abdijplein in Middelburg, waarin theater, film en beeldende kunst samenkwamen. In Winterreise (2019-2020), in regie van Alex Mallems, speelde hij – ondanks fysieke beperkingen – zelf mee, wat hem een nieuw perspectief op zijn kunstenaarschap gaf.
Binnen de context van Post 65 wordt Dieleman erkend als kernfiguur uit de periode 1965-1990. In Terneuzen zijn werken van hem opgenomen in een presentatie rond het stadhuis, voorgedragen als Rijksmonument. Een eerder uit het Provinciehuis verwijderd schilderij illustreert volgens hem hoe kwetsbaar de positie van kunst in de openbare ruimte kan zijn. Hij pleit dan ook voor een museum voor hedendaagse kunst in Zeeland en voor duurzame zichtbaarheid van collecties.
Dielemans oeuvre getuigt van een blijvende nieuwsgierigheid naar licht, ruimte en waarneming. Zijn werk zoekt de dialoog met tijd en omgeving – en met het publiek.
Dit artikel is een samenvatting van het artikel uit het tijdschrift Uit in Zeeland januari – juni 2026