Najaarsconcert met gevoelige en mooie interpretaties
Jeanette Vergouwen-de Caluwe
Het Zeeuws Orkest (HZO) verzorgde vrijdag 21 november in het Scheldetheater in Terneuzen een prachtige uitvoering van drie romantische repertoirewerken, waar iedere muziekliefhebber gelukkig van wordt.
Ik houd van de herfst die met zoveel tinten de dagen kleurt. En ik heb bewondering voor musici die boven de techniek staan en tijdens een concert gaan toveren met klankkleuren. En dat is nu juist wat er gebeurde tijdens het najaarsconcert 2025.
Het programma was erg goed opgebouwd en met pianist Hannes Minnaar als solist was HZO verzekerd van een topprestatie.
Jaar na jaar groeit HZO. Onder leiding van dirigent Ivan Meylemans is steeds meer aandacht besteed aan nuances en wordt er met groot enthousiasme muziek gemaakt.
Die geestdrift was al meteen duidelijk in de Academische Festouvertüre van Johannes Brahms die dit vitale werkje schreef voor de Universiteit van Breslau. Hij maakte gebruik van diverse studentendrinkliederen en een nationaal lied. Die melodieën werden door de trompetten en de fagotten aangekondigd. Er werd met flair gespeeld, losjes en vrolijk.
Het pianoconcert in a van Robert Schumann, wordt door alle grote pianisten vertolkt. Het is een mooi concert vanwege de prachtige melodielijnen en de mooie kleurschakeringen. Hannes Minnaar, de pianist met die gevoelige prachtige toucher en spontane en heldere wijze van musiceren, overtuigde vanaf de energieke beginakkoorden via de delicate dialogen met het orkest en de vaak kleurrijke passages tot en met de virtuoze coda. Hij speelde op een benijdenswaardige en vooral natuurlijke wijze. Tijdens de cadens kwam de aparte klank van de Fazioli vleugel goed uit. In het Andantino grazioso bloeide de melodielijn zo mooi poëtisch op, mede door het delicate samenspel met de strijkers en blazers. Een ware liefdesverklaring van Robert Schumann voor zijn vrouw Klara. Het slotdeel met die ingenieuze maatwisselingen, modulaties en mooi samenspel, werd vrolijk en virtuoos afgesloten.
Het enthousiaste publiek kreeg een toegift: het lied Widmung van Schumann, bewerkt voor pianosolo door Liszt. Ontroerend mooi gespeeld, subtiel en zo beeldend met lichte sprankelende omspelingen.
Symfonie nr. 6 in b van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski (Pathétique) lijkt een biografische retrospectieve compositie die uitmondt in een requiem voor de componist. Tsjaikovski stierf (moord of zelfmoord?) negen dagen na de première. HZO wist de emotie en de passie waarmee Tsjaikovski dit werk componeerde, goed over te brengen. Het door de fagot gebrachte luguber klinkende thema, de koraalmotieven door de trombones, de obsessionele pizzicati… alles kwam uit.
De wals in 5/4 met een soepele en elegante melodie, klonk ontspannen en in deel drie, het bombastische Allegro molto klonk een soort mars waarin de vitale en blijmoedige componist te herkennen was. De wervelende tarantella eindigde mede door de stevige inbreng van koperblazers en percussie extatisch. (jawel applaus). Het aangrijpende slotdeel met dalende notenreeksen klonk als een klaagzang over het naderende einde, maar ook hoorde je de berusting zacht en droevig, de laatste hartslagen. Een verbijsterend mooie interpretatie van HZO. Chapeau.